Hayvan hakları, merhamet, doğayı koruma ve tüm canlılara karşı sorumluluğu simgeleyen Zümrüd-ü Anka

Zümrüd-ü Anka – Bölüm 39: Hayvan Canı Bize Emanet

"Haberi Paylaş"

Yayın Tarihi: 25/07/2026

İnsan, yeryüzünün sahibi değildir.

O, aynı gökyüzünü paylaşan, aynı yağmurun altında ıslanan, aynı toprağın üzerinde yürüyen milyonlarca canlının yalnızca bir parçasıdır.

Fakat insan, kendisine verilen aklı bazen üstünlük sanır.

Oysa akıl; hükmetmek için değil, korumak için verilmiştir.

Bir kuşun sabah ötüşü, bir kedinin güvenle kıvrıldığı gölge, bir köpeğin sadakati, bir karıncanın bitmek bilmeyen emeği…

Bunların her biri hayatın sessiz ayetleridir.

Doğa konuşmaz ama öğretir.

İnsan ise çoğu zaman yalnızca kendi sesini duyar.

Şehirler büyüdü.

Beton yükseldi.

Ağaçlar azaldı.

Sessizlik kayboldu.

Ve en çok da, birlikte yaşama ahlakını unuttuk.

Bir kap suyu çok gördüğümüz sokak hayvanları, yaz sıcağında susuz kalıyor.

Kışın ayazında, sıcak bir köşe arayan bir canın gözlerine bakmadan geçiyoruz.

Sonra da merhametten söz ediyoruz.

Merhamet, yalnızca insanlar arasında kurulmaz.

Merhamet, dili olmayanı da anlayabilmektir.

Zümrüd-ü Anka bilir:

Bir medeniyetin gerçek ölçüsü, güçlünün gücü değil; güçsüzü nasıl koruduğudur.

Hayvanlar bize emanet değildir çünkü bize aitler.

Onlar bize emanettir çünkü birlikte yaşadığımız hayatın sessiz ortaklarıdır.

Bir ağacı kesmek yalnızca bir gölgeyi değil, bir yuvayı da yok etmektir.

Bir su birikintisini kurutmak yalnızca toprağı değil, onlarca canlının yaşamını da eksiltmektir.

İnsan doğayı koruduğunda aslında kendini korur.

Çünkü yeryüzü, insana bırakılmış bir miras değildir.

Gelecek nesillerden ödünç alınmış bir emanettir.

Ve o emanetin içinde yalnız insanlar değil;

Kanat çırpan kuşlar,

Yuvasına dönen leylekler,

Sokakta bizi bekleyen kediler,

Sessizce gözlerimize bakan köpekler de vardır.

Bir gün çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras, yüksek binalar değil;

Vicdanı yüksek bir dünya olacaktır.

Zümrüd-ü Anka bilir:

Vicdan, yalnız insanı sevdiğinde eksik kalır.

Gerçek vicdan, nefes alan her canlıya aynı saygıyla bakabildiğinde tamamlanır.

Çünkü hayatın en sessiz duası,

Konuşamayan bir canın gözlerinde saklıdır.

Ve insan…

Merhameti yalnız insanlara gösterdiğinde değil,

Bütün canlıları Allah’ın emaneti bildiğinde gerçekten insan olur.


"Haberi Paylaş"

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Scroll to Top