Makale, bilim–din çatışması söyleminin ontolojik değil metodolojik bir problem olduğunu savunur. Kur’anî epistemolojiye göre vahiy ve kâinat aynı ilahi kaynağa dayanır. Bilim yöntem üretir, din anlam sunar; çatışma, alan ihlalinden doğar. Hakikat tektir, yorum farklılaşabilir.

Din, siyasal meşruiyet üretmenin aracı haline getirildiğinde tevhid ilkesi zedelenir. “Allah ile aldatma”, ilahi kavramların dünyevi çıkar için kullanılmasıdır. Çözüm; kutsal siyaseti değil, ahlak merkezli siyaseti esas almaktır.