Yayın Tarihi: 23/08/2026
Gözlerinizi bir an olsun ekrandan ayırıp etrafınıza bakın. Sokakta yürüyen insanlara, otobüs duraklarında bekleyenlere, bir fincan kahve içerken bile gözü telefonunda olanlara… Herkes bir yere yetişme telaşında. Bir koşturmacadır gidiyor; ancak ne garip ki kimse vardığı yerden memnun değil.
Günümüz dünyası bize sürekli bir şeyleri kaçırdığımız illüzyonunu pompalıyor. “Daha hızlı olmalı, daha çok tüketmeli, daha çok görünür olmalısın” diyen görünmez bir kırbaç var sırtımızda. Oysa hız arttıkça, derinlik azalıyor. Duygularımız yüzeyselleşiyor, sohbetlerimiz birkaç saniyelik mesajlaşmalara, ilişkilerimiz ise “beğeni” butonlarına sıkışıyor.
Bizler, aynı şehirde yaşayıp birbirine teğet geçen yabancılar haline geldik. Komşumuzun derdinden habersiz, akrabamızın sesine hasret, kendi iç dünyamıza ise tamamen kapalıyız. Çarkların arasında dönerken insan olduğumuzu, durup nefes almamız gerektiğini unutuyoruz.
Oysa hayat, koşarken gördüklerimizden değil; durup hissedebildiklerimizden ibaret. Bir dostun içten bir “Nasılsın?” sorusuna vereceğimiz samimi bir cevap, sosyal medyadaki yüzlerce dijital etkileşimden çok daha kıymetli.
Bugün Pazar. Belki de haftanın bu tek sakin gününde kendi kendimize o en temel soruyu sorma vaktidir: Bu kadar hızın ortasında, gerçekten nereye gidiyoruz? Ve en önemlisi; kendimizi nerede kaybettik de bulmaya çalışmıyoruz?
Vatandaş Ömer