Yayın Tarihi: 12/07/2026
Vatandaş Ömer / Pazar Kürsüsü
Selamünayleyküm kıymetli dostlar, özünü ve hakikatini korumak için direnen değerli okurlarım. Temmuz ayının bu sıcak pazar gününde, ruhumuzu bunaltan modern dünyanın o cafcaflı ama içi bomboş vitrinlerine ayna tutmak, sokağın tam göbeğinde yaşanan bir başka sessiz buhranı haykırmak için yine buradayım. Biz bu köşede kolay para illüzyonunu, dijital linç kültürünü ve kaybolan empatiyi yazdık. Bugün ise insanımızın iç huzurunu, evlerimizin bereketini sinsice çalan devasa bir virüsü; yani ekranların dayattığı gösteriş çılgınlığını ve elimizden kayıp giden kanaat ahlakını masaya yatıracağız.
Etrafınıza bir bakın dostlar. Akıllı cihazların ve sosyal medya mecralarının hayatımızın başköşesine kurulmasıyla birlikte, sanki gizli bir yarışın içine itildik. İnsanlar artık yedikleri yemeği, giydikleri kıyafeti, gittikleri mekanları sadece yaşamak için değil, “başkalarına göstermek ve beğeni toplamak” için tüketiyor. Olmadığı gibi görünme çabası, başkalarının sahte pırıltılı hayatlarına özenme hastalığı, toplumun her kesimini derinden sarsıyor. Kitle iletişim araçlarının bencil ve lüks odaklı hayatları birer başarı kriteri gibi sunması, kitle psikolojisini doğrudan zedeliyor. Kendi gerçeğinden kopan, elindekinin kıymetini bilmeyen ve sürekli daha fazlasını arzulayan mutsuz bir nesil türedi. İşte bu manevi boşluk ve tatminsizlik dalgası, bizi asırlardır ayakta tutan o asil köklerimizi kemiren sinsi bir kulturel yozlasma tehlikesini kapımıza kadar getirdi.
Bir toplumda sadelik, kanaat ve dürüstlük yerini şatafata, gösterişe ve “ne derler” putuna bıraktıysa, orada sosyolojik bir erozyon başlamış demektir. Epistemolojik olarak da çok iyi biliyoruz ki, sadece tüketime ve dış görünüşe dayalı inşa edilen kimlikler kalıcı bir kültürel miras üretemezler. Yüce Allah’ın kainata koyduğu o şaşmaz nizam ve mizan, bizlere her daim israftan kaçınmayı, elimizdekine kanaat etmeyi ve temiz bir ahlakla kuşanmayı emreder. O’nun adalet terazisi, biçimsel şovları değil, kalplerdeki samimiyeti ve temiz niyeti esas alır. Bu yüzden, bizi biz yapan erdemleri korumak ve maruz kaldığımız bu kulturel yozlasma kuşatmasını yarmak, geleceğimize bırakacağımız en mukaddes borçtur.
Peki, bu sahte vitrinlerden çıkış yolu nerede? Çare, başkalarının kurguladığı o sanal dünyaların kölesi olmaktan vazgeçip, kendi evimizin, kendi sokağımızın temiz gerçeğine dönmektir. Akademik çevreler, eğitimciler ve aydınlar bu kültürel aşınmaya karşı acilen ahlaki ve rasyonel bilinçlendirme modelleri geliştirmelidir. Medyayı ve dijitalleşmeyi insanı tüketime köle eden bir afyon gibi değil; üretime, bilime, liyakate ve gerçek insani değerlere hizmet eden rasyonel bir araç olarak yönetmek zorundayız. Evlerimize o eski şükür ve kanaat iklimini yeniden taşımalı, ekranların sahte ışığını söndürüp ruhumuzun aydınlığına odaklanmalıyız.
Sözün özü kıymetli okurlarım; ekranlardaki o yapay pırıltılar ne kadar göz alıcı olursa olsun, bir insanın iç huzurundan, helal lokmanın getirdiği o tatlı kanaatten daha büyük bir zenginlik yoktur. Biz bu köşede, Vatandaş Ömer olarak algı oyunlarına ve gösteriş çılgınlığına karşı sokağın samimi sesi olmaya, o gösterişsiz ama asil çoğunluğun hakikat davasını savunmaya son nefesimize kadar devam edeceğiz. Unutmayın ki, vitrinler geçicidir ama geride bıraktığınız dürüst bir isim ve temiz bir ahlak ebediyen kalıcıdır.
Haftaya aynı saatte, sokağın o buram buram samimiyet ve huzur kokan havasını soluyarak yeniden buluşmak ümidiyle… Yüce Allah’a emanet olun, kanaatle, sadelikle ve sağlıcakla kalın!